Interview: Hoe is het met ... Paul Johnson?

“Hoe is het met …” zal een nieuwe rubriek zijn waarin we oude gloriën interviewen. Zowel het muzikale als het persoonlijke verleden van deze persoon zetten we in de verf. Dit keer gaan we het hebben over iemand die opgroeide in de zuidelijke regionen van Chicago, volgens velen de ware geboorteplek van House. Na verloop van tijd ontstond dan ook de term Chicago House. Bij de opkomst van dit genre zal je vaak één naam tegenkomen en dat is die van Paul Johnson. Hij vormde en vormt voor velen nog altijd de inspiratie om House als genre hoog in het vaandel te dragen. Gaat er nog geen belletje rinkelen, lees en luister verder en ik ben er rotsvast van overtuigd dat het wel zal gebeuren.

Mp3-spelers of memorycards bestonden nog niet in zijn jeugd, de muziekindustrie leefde nog vooral op cassettes en dj’s moesten zich dan ook verkopen door tapes rond te dragen. Maar dat betekent niet dat Johnson zich vergrijpt aan die verouderde middelen, integendeel. Hij zegt zelfs in het interview dat wij met hem hadden: “Ikzelf ben altijd te vinden voor progressie en vooruitgang, op welke manier dan ook. Wie zou nu ook zo krankzinnig zijn om deze nieuwe, technologische snufjes niet te gebruiken. Het laat dj’s toe om bijna even snel te kunnen werken dan dat ze erover na kunnen denken.”

Paul Johnson wist al vrij vlug dat hij in de wieg gelegd was voor muziek, in zijn jeugd kreeg hij vooral te maken met Punk, Rock en Hip Hop. Aangezien je vrij oud moest zijn voordat je in clubs werd toegelaten, clubs waren op dat moment de Youtube van elektronische muziek. Paul zelf begon met dj’en als tiener in 1984, zijn grootste invloeden waren zijn neef Marc, Pharris Thomas en Ron Hardy. Net als vele andere producers uit die tijd is Paul erg begaafd met allerlei synthesizers, de 707, 303 of 909. Het maakt voor hem niet veel uit. Paul kwam eerst aan de bak als radio dj, al vlug erkende velen zijn passie voor House muziek. Zijn eerste plaat Overload kwam in 1990 op de markt, bij het label Dance Mania.

Dat Paul Johnson wel eens kattenkwaad uitspookte zal hij niet onder stoelen of banken steken. Hij groeide dan ook op in Amerikaanse buurten die niet altijd even katholiek waren. Zo vertelde hij het volgende in een interview met 5chicago.com: “Wanneer Move Your Body uitkwam in 1984 op Trax Records, gooiden men zo de platen in de vuilnisbak waar printfouten op gemaakt waren. Maar de plaat zelf was nog goed. Ik en enkele vrienden loerden dit vaak af en doorzochten dan de vuilnisbak. Zo vonden we zeker tientallen bruikbare exemplaren. Aangezien Move Your Body nog niet in de platenwinkels lag, dachten we er meteen aan om deze voor een dollar te verkopen. Jammer genoeg, werden we betrapt door werknemers van de perserij. Hierop volgde een heuse achtervolging, jammer genoeg geraakte mijn kameraad en ik niet op tijd terug in de auto. We hebben dan ook zeker een kwartier voor die mannen uitgelopen met een doos vinylplaten. Nog nooit zo afgezien, we dachten gewoon dat we anders in de gevangenis zouden belanden. Maar niet dus.”

Marshall Jefferson - Move Your Body (The House Music Anthem) by Brian Gaffey

De eerste platen van Johnson werden al snel opgepikt door producers die er verstand van hadden. Zo gebruikte Daft Punk in hun eerste livesets een heel aantal nummers van Paul Johnson. Wij vroegen hem dan ook hoe dat kwam. “Ik heb Tomas en Guy Man ontmoet in 1995, maar toen waren ze nog helemaal niet bekend. Het zou zelfs kunnen dat het pseudoniem Daft Punk er zelfs nog niet was. Ze toonden enorm veel interesse in het genre en het soort van muziek dat ik speelde. En daar hebben ze ook veel uit gehaald. Nu ben ik trots op hen, zeker als je ziet wat ze ondertussen al bereikt hebben”. In 1994, kwam het debuutalbum van Paul uit, genaamd Bump Talkin. Voor velen een staaltje kunst dat ondertussen meer waard is dan goud.

Het grootste (commerciële) succes voor Paul Johnson kwam er ongetwijfeld in 1998 met zijn hit Get Get Down. Deze rolde zo’n 3 miljoen keer over de toonbanken. Het nummer is tevens in heel wat reclames verwerkt en heeft ook aanzienlijk veel remixen te verduren gekregen. Als nu het belletje niet begint te rinkelen dan weet ik het niet meer. Paul Johnson staat er zelfs mee in het Guiness Book of Records zo zegt hij zelf: “Ja, dat klopt. En juist omwille van het feit dat Get Get Down als woordsamenstelling het meest aantal keer gezegd wordt in één enkel lied”. Wat ik me kan inbeelden, geen enkele kaakspier houdt het vol om elke Get Get Down te blijven zingen. Ik was dan ook uiterst benieuwd wat hij nu geleerd heeft sinds deze klassieker, Paul antwoordde ons het volgende: “Get Get Down liet me inzien hoe iets catchy op korte tijd een wereldhit kan worden. Nochtans waren de oorspronkelijke lyrics van het nummer Let’s Let’s Fuck, maar dat moest natuurlijk gewijzigd worden wilde ik Platinum behalen. Trouwens ook hier weer is het mijn stem die je hoort.” Het nummer verscheen wereldwijd ook op zo’n 100 CD en House compilaties .

Maar voor Get Get Down was Paul Johnson voornamelijk een dj die underground aan zijn trekken kwam. Drie vierde van zijn producties hebben dan ook nooit echt een internationale release gekregen. Digitale muziekwebsites bestonden nog niet om je muziek op te zoeken en erna te downloaden (zoals Beatport & Juno). Enkele een beperkte kring van mensen konden deze in handen krijgen. Ook Paul zelf weet het allemaal niet meer juist zo biecht hij aan ons op: “Ik ben de tel kwijtgeraakt na zo’n 285 releases, als iemand het werkelijke aantal wel nog weet laat het dan zeker weten (lacht)”. Johnson zelf vindt het ook niet erg dat vele van zijn producties underground zijn gebleven. “Het is wat het is in deze industrie, het is trouwens plezierig wanneer iemand je vraagt naar een nummer dat eigenlijk nooit uitgekomen is.”

Paul Johnson-She Got Me On by pocxvera

Paul Johnson heeft al op verscheidene labels zijn kunsten mogen tonen (o.a. Dance Mania, Nite Life, Peacefrog Records en Defected), maar vooral Relief Records viel ons op. Labelbaas Curtis Alan Jones, gekend als Cajmere en Green Velvet, werkte eerder al met grote House namen samen als Dj Sneak, Gemini en Gene Farris. Je had bijna gezworen dat het label van Paul Johnson was op een gegeven moment, zoveel platen bracht hij er uit. En die opvatting begrijpt Paul dan ook: “Curtis was erg geïnteresseerd in mijn productiestijl en ik had in die periode enorm veel nummers klaar staan om uitgebracht te worden. Zoveel dat het eigenlijk te zot was om alles onder mijn naam uit te brengen. Er was maar één oplossing en dat was gewoon enkele dj-namen bij verzinnen om dan te gebruiken (bv. 2 Men on Wax)”. Niet te vergeten dat Johnson ook betrokken is bij andere duoprojecten, zoals het pseudoniem Traxmen waar hij samen met Robert Armani de decks deelde.

Jammer genoeg werd Paul Johnson ook wereldbekend door een lichamelijk kenmerkend feit. Zo is hij, volgens mij, de enige rolstoelende dj in het milieu die ik ken. Ook daaraan is een erg merkwaardig verhaal gekoppeld. Zo raakte Paul in 1987 zwaar gewond tijdens een schietincident in zijn eigen kelder. Zo vertelt hij zelf : “Op een dag stond ik te mixen in mijn kelder. Eén van mijn kameraden, die zich net bij een bende had aangesloten, liep de ruimte binnen. Toen hij wat begon te dollen en te dansen zag ik dat hij een pistool bij had. Ik vroeg hem dan ook om het wapen weg te doen. Toen de vriend het wapen wou legen, ging er plotseling een schot af. Ik werd in de schouder geraakt, maar blijkbaar waren ook andere  delen van mijn lichaam getroffen”. In de nasleep van dit accident kreeg Johnson in 2003 te maken met extreme pijnen in zijn onderste ledematen. Hij werd gehospitaliseerd en kreeg te horen dat zijn linkerbeen geamputeerd moest worden. Een jaar later nam hij terug plaats achter de draaitafels in een rolstoel weliswaar. Maar ook al revalideerde hij snel, de laatste jaren was hij nogal veel in het ziekenhuis terug te vinden voor allerlei complicaties.

Maar het noodlot was Johnson nog altijd niet gunstig gestemd, in december 2010 was de dj betrokken bij een auto-ongeluk. Hij werd gehospitaliseerd en de dokters constateerden een gebroken heup en ruggengraat. Daarenboven was er het slechte nieuws dat het rechterbeen nu ook geamputeerd moest worden (in overleg met zijn arts). Zowel vrienden als collega-dj’s sprongen meteen in de bres voor hun collega, en organiseerden her en der benefieten voor hem. Ook Pauls Facebook-pagina werd overstelpt met sympathieke berichten. Eén bepaald benefiet in SmartBar (Chicago) leverde zo’n 3000 dollar op voor Paul en de medische kosten die zouden volgen. Paul Johnson bevond zich tijdens het interview dat wij met hem afgenomen hebben nog altijd in het ziekenhuis. Maar hij klonk erg strijdvaardig (en soms wat verward): “Ik ben nu al 3 maanden in het ziekenhuis, volop bezig met revalideren. En dat zal nog een tijdje zo zijn. Muzikaal heb ik wel al enkele plannen, maar hoe dan ook werk ik enkel maar aan iets als het spontaan bij me opkomt. Dat is dan ook de echte betekenis van ‘it is what it is’”. Ook andere collega-dj's vonden alternatieve manieren om Paul in hun gebeden op te nemen, zo heeft J Paul Getto een prachtig nummer opgedragen aan Paul. En natuurlijk was deze ook gratis te downloaden:

J PAUL GETTO - Music In The Streets (Tribute To Paul Johnson) by J Paul Getto

Zoals Paul zelf al aangaf heeft hij enkele plannen, en die zijn erg concreet met name een nieuwe EP. Deze verscheen eerder deze maand op Sonrisa Recordings en zal bestaan uit 3 volledige nummers: Tu Sonrisa, So Much en Tell Me What You Want. Die kan je hieronder al eens beluisteren:

Paul Johnson - SON001 by Sonrisa Recordings

Omdat het de eerste release op Sonrisa is, een nieuw Australisch label, zal men naast de digitale verkoop ook een gelimiteerd aantal vinyls van deze EP verkopen. Paul geeft zelf extra informatie over de nummers: “Tu Sonrisa is een splinternieuw nummer dat ik nog maar pas gemaakt heb, terwijl So Much eigenlijk een re-release is. Maar daarom zeker niet minder waard is.”

Tot slot wensen we Paul Johnson niet alleen een spoedig herstel toe, maar ook een gelukkige veertigste verjaardag. En danken we hem en zijn management uiteraard voor het interview, wat niet vanzelfsprekend was vanuit een hospitaal.