Interview: Headman

Een strandje langs de rivier Spree in Berlijn: dat was de plaats waar Headman en zijn Relish labelgenoten hun dj-sets tijdens de nachtelijke uren van het Berlin Festival op het publiek konden loslaten. De grote baas van het label draait en produceert nog steeds aan een hoog tempo. Zo komt ook weer een nieuwe compilatie uit waarop Robi Insinna, zoals de Zwitser echt heet, naast onze landgenoten van Montevideo ook zijn oude alter ego, Manhead, vanonder het stof haalt. Stof genoeg voor een boeiend gesprek dus!

FUZZ - Hallo Robi. We zijn nu hier op het Berlin Festival in je nieuwe thuisbasis, aangezien je een poos geleden van Zürich naar hier bent verhuist.

Headman: Inderdaad, maar ik reis eigenlijk nog wel vaak over en weer tussen Zürich en Berlijn. 

FUZZ - Toen ik daarover ook met Djedjotronic praatte, vertelde hij me dat hij wel bewust naar hier was verhuisd om te kijken welke invloed de stad zou hebben op zijn sound. Was dat bij jou dan niet het geval?

H: Niet echt, want mijn sound is nooit echt die van Berlijn geweest. Ik had mijn eigen sound al ontwikkeld toen ik in Zwitserland werkte, ook al ben ik ondertussen een geruime tijd hier. Ik vind het vooral belangrijk om die eigen sound te behouden.

FUZZ - Het is dus niet zo speciaal voor jou om hier op het Berlin Festival te spelen?

H: Niet heel erg, maar ik vind het wel cool en ik hou ervan hier te spelen. Het Berlin Festival gaat trouwens niet alleen over de Berlijnse muziekscene, maar het gaat erg internationaal en de artiesten die hier spelen zijn heel divers.

FUZZ - Wat erg verwarrend werkt in jouw muziekcarrière is de constante switch van je artiestennaam tussen Headman en Manhead.

H: Dat weet ik. (lacht) 

FUZZ - En bestaat er ook een logische verklaring voor?

H : Wel, om te beginnen heb ik al geen muziek meer gemaakt als Manhead sinds 2005, tot nu op de nieuwe Relish 3 compilatie. Vanaf dat moment werkte ik enkel nog maar als Headman, trouwens ook de naam waaronder de meeste van mijn remixen verschenen zijn. Anderzijds deed ik er wel een aantal als Manhead, waaronder die voor The Rapture bijvoorbeeld. De reden waarom ik daarmee begonnen ben is dat ik beide projecten tegelijk heb opgestart. Ik weet dat het verwarrend klinkt voor de meeste mensen en dat sommigen denken dat het gaat om twee verschillende artiesten.

Voor mij is het eigenlijk een artistiek iets, maar telde ook vooral het muzikale. Headman was altijd meer elektro, een beetje harder en bovendien ook organisch met meer live geluiden. Manhead daarentegen was meer in de balearic discostijl. Als iemand echter naar mijn laatste Headman plaat 1923 luistert, dan zal hij ook wel een heleboel Manhead invloeden ontdekken. Het idee erachter was om beide alter ego’s meer met elkaar te combineren en daarom heb ik nu ook een nieuw project opgestart: International, iets dat veel weg heeft van Manhead, maar dan met een zanger.

River Seine by RELISH

FUZZ - Je hebt ook een heleboel Belgische connecties. Op één van je vorige albums, On, was Stephen Dewaele van Soulwax actief als gastzanger. Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet?

H: De Dewaele broers zijn goede vrienden die ik al ken sinds we elkaar een hele tijd geleden in Londen ontmoetten. We hadden toen een gemeenschappelijke vriend in Trevor Jackson en we deelden dezelfde muzikale smaak.

Op dat moment vonden wij de muziekcultuur nogal saai geworden: het draaide allemaal om housemuziek of indie. Gelukkig waren er wel nog een heleboel muzikanten die wel experimentele muziek maakten voor de dansvloer. Toen Soulwax met hun Nite Versions tour Londen aandeed, verzorgde ik hun voorprogramma en op die manier kwamen we ertoe om samen een track te maken.

FUZZ - On was een album met een heleboel verschillende gastzangers, zelfs Erol Alkan wordt zo vermeld in de credits. Heeft hij dan ook gezongen op jouw plaat?

H: Inderdaad, dat was een ander gelukkig toeval. Op een dag ontmoetten we elkaar in zijn huis en deed hij een paar backing vocals, gewoon voor het plezier. Uiteindelijk vond hij het wel geslaagd en belandde het op mijn album. (lacht)

FUZZ - Je zong er ook zelf op één nummer. Voelt het dan niet vreemd om je eigen zang op te nemen, want bijvoorbeeld iemand als Anthony Gonzalez van M83 heeft heel lang gewacht tot hij zijn eigen stem op één van zijn albums wilde horen?

H: Wel, het is niet zo dat ik zo houd van mijn eigen stem op plaat. Mijn albums zijn eerder opgebouwd als conceptalbums en ik voeg er altijd iets aan toe van mezelf. Op het laatste album praatte ik bijvoorbeeld in abstracte zinnen over de muziek. In ieder geval vind ik mezelf geen zanger en wil ik dat zeker ook niet worden. (lacht)

In ieder geval vind ik mezelf geen zanger en wil ik dat zeker ook niet worden.

FUZZ - Wat is jouw officiële functie bij Relish recordings?

H: Ik doe er zowat alles, want ik beschouw het toch een beetje als mijn baby. Als je Relish zou vergelijken met een bedrijf, zou je mij wel de CEO kunnen noemen. Daarnaast verzorgd ik er ook de cover art en ben ik in het algemeen verantwoordelijk voor het esthetische aspect van het label.

FUZZ - Jij hebt ondertussen ook meegemaakt hoe de muziekindustrie veranderde doorheen de haren. Was dat een van de redenen om je eigen label te starten? 

H: Nee, eigenlijk is het een beetje vreemd. De muziekindustrie is totaal anders dan wanneer ik begon in de late jaren 90. De reden om mijn eigen label te beginnen was voornamelijk dat ik vooral hield van enkele labels uit de jaren 70 en 80 en dat ik iets gelijkaardig wilde doen: iets met mooie covers, interessante muziek en een artistiek luik. Ik wilde ook de volledige controle behouden over mijn muziek en mijn kunst. In het begin was ik dan ook de enige muzikant op het label: Manhead kwam op Relish uit, terwijl Headman nog op Gomma zat.

FUZZ - Heb je eigenlijk nog een goede band met je vroegere label, Gomma Records?

H: Ja, het is niet dat ik er kwaad wegging. Ik maakte er drie albums en dat was het dan. Maar we houden nog steeds van elkaar. (lacht)

FUZZ - Een ander voordeel van je eigen label te hebben is dat je andere artiesten die je zelf goed vindt de kans kan geven om een platendeal te tekenen. Welke zijn zo de nieuwe talenten volgens jou?

H: Volgens mij is het beste voorbeeld hiervan onze volgende Relish 3 compilatie. Daarop staan artiesten zoals E.S.U., Hannulelauri en Montevideo die ik heel goed vind. Daarnaast heb je ook nog de getalenteerde Mickey. Dat is ook een Belg uit Brussel, maar hij staat jammer genoeg niet op de compilatie.

Ikzelf sta er dan weer wel op met één van mijn nieuwe producties: een nieuwe Headman track. Ook Stopmakingme staat erop, waardoor de cd donkerder klinkt met een hoop verschillende stijlen door elkaar.

FUZZ - Dus Relish maakt nog grote plannen?

H: Wel, de nieuwe compilatie komt uit en daarnaast ook de nieuwe Headman single Be Loved. Ik hoop ook gewoon nog interessante muziek te kunnen uitbrengen.

FUZZ - Maar dan gaat het vooral om digitale releases?

H:  Ik heb in het verleden een hoop dingen op vinyl uitgebracht, naast de cd’s. Ik houd veel van dingen uit de jaren 80, iets waar ook één van mijn andere nieuwe projecten, State of Art, op gebaseerd is. Op dit moment focus ik met het label vooral op het digitale, maar ik houd persoonlijk nog altijd van vinyl en koop het ook nog steeds. Volgens mij is het iets dat nooit zal verdwijnen. Natuurlijk is het niet gemakkelijk om vinyl te verkopen, maar ik denk dat de cd eerder zal verdwijnen. Die zijn veel te kostelijk geworden en bovendien is vinyl kwalitatief nog steeds beter.

State of Art "Venice" (Headman Rework Dub) by HEADMAN

FUZZ - In het verleden heb je al een hele hoop remixen onder de naam Headman/Manhead uitgebracht. Vaak ging het om classics van bekende bands het Belgische The Neon Judgement, maar ook Franz Ferdinand and The Gossip. Was je niet bang om aan deze nummers te komen of staat voor jou een remix apart van het origineel?

H: De enige song waar ik bang voor was om aan te komen was Virginia Plain van Roxy Music, maar zelfs daarbij ben ik zeer respectvol geweest. In de eerste plaats houd ik van al de originele versies waarvan ik een remix heb gemaakt. Mijn remix is dan ook meer zoals een retro remix, zoals in de late jaren 70 en 80 waar remixers het origineel namen en dat verlengden of herwerkten. Dat is ook wat ik doe. Ik houd niet van een remix die als een nieuwe track klinkt, althans dit is niet hoe ik het zie. Ik probeer meer om dingen toe te voegen, dus eigenlijk gaat het meer om een reproductie.

FUZZ - Is Greg Wilson, die onlangs op 10 Days Off draaide, een voorbeeld van jou? Hij wordt vaak als de uitvinder van de re-edit beschouwd. Is hij dan een voorbeeld voor jou?

H: Ik houd wel van wat hij doet, maar ik heb het meer op herwerkingen, niet zozeer op re-edits. Ik wil niet klinken alsof ik enkel de oudere dingen apprecieer, maar ik vind een re-edit nogal gemakkelijk. Voor mij persoonlijk is dat niet interessant genoeg, want iedereen doet het tegenwoordig. Ik prefereer dus de klassieke remix: je neemt de drum gedeeltes apart, net zoals de bas en dan probeer je iets te maken waar de mensen op willen dansen. Het is dus eigenlijk alsof je je de track eigen maakt.

FUZZ - Je houdt er dus van om bijvoorbeeld percussie toe te voegen?

H: Ja, enorm. Dat is de reden waarom het meer is dan een edit, maar ook omdat ik heel wat van het origineel behoudt. Ik wil zeker niets verwijderen. Ik neem wat er is en voeg daar dan wat dingen aan toe om het wat moderner te maken.

FUZZ - Je hebt je laatste album hier in de Hansa studio’s in Berlijn gemixt. Was dat een bewuste referentie naar David Bowie of Depeche Mode?

H: Naar Bowie, Iggy Pop, Japan en Depeche Mode, in die volgorde. (lacht)

Toen ik de eerste keer in Berlijn kwam heb ik een heleboel boeken over David Bowie gelezen. Ik hield erg van hem en vooral van de periode waarin hij zijn muziek in de Hansa studio’s opnam. Ik wilde weten of de studio’s nog steeds bestonden, dus ging ik er eens naartoe. Het bleek een schitterende plaats te zijn om te werken. Ik gebruikte er een heel hoop analoog materiaal, dus het vormde voor mezelf ook een soort leerproces. Normaal werk ik altijd in mijn studio thuis die ook vrij uitgebreid is, maar hier hadden ze echt alles.

FUZZ - Tot nu toe heb je al de covers voor jouw releases zelf ontworpen. Bestaat er dan zoiets als de specifieke stijl Headman stijl?

H:  Wel, je hebt het Headman artwork, dat één lijn vormt. Die bestaat uit mijn kunst, tekeningen en andere zaken. Het design voor Relish is meer grafisch en retro. Daarvoor probeer ik vooral de New York stijl uit de vroege jaren 80 te benaderen en minder de street art.

FUZZ - Een tijd geleden had je ook je eigen kunstexpositie las ik ergens.

H: Inderdaad, na het Catch Me album deed ik een expositie in Zwitserland en Berlijn. Nu ben ik nog van plan om er eentje in Engeland te doen. Op dit moment ben ik trouwens veel met kunst bezig. Het refereert steeds naar mijn muziek, dus ik bekijk dat als één kunstvorm: de muziek verwijst naar de kunst en omgekeerd. De muziekreferentie in de kunst is dan ook hetgeen waarin ik geïnteresseerd ben. Voor mij gaan die dingen hand in hand en ik hoop nog in beide kunsten mezelf verder te ontwikkelen.

FUZZ - Je sprak je daarjuist al lovend uit over Montevideo en Mickey. Zijn er nog andere Belgische artiesten die je goed vindt?

H: Jazeker. Moonlight Matters, Aeroplane, The Magician en nog enkele anderen vind ik heel goed. Ik houd van de Belgische manier van werken en ook de clubs zijn er heel goed. Je kan wel zeggen dat ik jullie land een heleboel talent aanwezig is. En dan vergeet ik nog 2manydjs. (lacht)

FUZZ - Om af te sluiten: wat vind je eigenlijk van hun Radio Soulwax project? Is dat iets wat jij jezelf ook ziet doen, twee jaar aan eenzelfde project werken

H: Ik vind het zeer mooi wat ze hebben gedaan, maar voor mezelf ontbreekt voorlopig de tijd om eraan te werken. Ik focus me nu volop op Headman en mijn label. Ik zou heel graag ook eens aan zo’n uitgebreid project werken, maar dat zal dan toch iets voor de toekomst zijn. Wie weet komt er dan nog weel ooit een Headman applicatie. (lacht)

FUZZ - Dan wensen we jou daar alvast veel succes mee en we kijken zeker uit naar wat Relish en jijzelf in de toekomst op ons zullen loslaten!

H: Bedankt!