Hermanos Inglesos - The Wander of You

Beatport

iTunes

Release: 

28/03/2010

4

Ik leerde nog niet zolang geleden deze kerels kennen, toevallig door een familielid die hen persoonlijk kent en hen me aanbeveelde. Sinds een luistersessie op hun MySpace, volg ik al hun doen en laten. Hermanos Inglesos brengt met The Wander of You hun eerste album in een scene waar de verwachtingen groot zijn. Benieuwd of ze al die verwachtingen kunnen aflossen!

Hun album start met het nummer Wanderland, een eerder melodisch nummer met meeslepende deuntjes. Mooi afgewerkt en er is duidelijk oog voor detail. Het is een mooie inzet voor het album, maar geen nummer die zou aanslaan op de dansvloer. Het nummer wordt in de laatste seconden afgesloten met vogelgezang. Catchy moet ik zeggen.

Als tweede nummer krijgen we Take Me Down, de single die onlangs uitgebracht werd. Het nummer heeft een deel lyrics van Guns 'n' Roses grootste hit Paradise City. Het is een leuk, speels nummer, dat je zou aanzetten tot dansen op een fuif.

Het derde nummer is een samenwerking met Nid & Sancy: Snapshot. Een eerder rustiger nummer, maar ook hier werd duidelijk rekening gehouden met detail. De vocals zijn voor mij wel iets te monotoom, waardoor dit na enkele luistersessies een beetje gaat vervelen. Gelukkig is dit met 3:34 het tweede kortste nummer van de cd en is al vlug het volgende nummer daar: Mastermind.

Mastermind was tot voor de review het beste nummer die ik al gehoord had op de previews. Het is groovy, nog speelser dan Take Me Down en sleept je mee van begin tot eind in de verfijnde en perfect afgewerkte deuntjes. Het nummer doet me enigszins in momenten denken aan Mr.Oizo's masterhit Flat Beat. Dit nummer blijft uren daarna nog steeds in je hoofd spoken. Volgens mij een nummer met floorfiller-potentieel.

Daarna krijgen we Bravo, een nummer dat veel rustiger start dan het voorgaande nummer. Na enkele seconden wordt er een stevige bass ingegooit en blijft het nummer verder opbouwen. Het nummer bereikt eigenlijk op geen enkel moment zijn hoogtepunt en na een tijdje begint de bassbeatz een beetje storend te worden. Pas op de vierde minuut krijgen we een meer gevarieerde sound te krijgen, maar vlug daarna eindigt het nummer dan ook. Zeker niet het beste nummer, maar misschien ben ik nog iets teveel in de waan van Mastermind.

Het zesde nummer, The Bronx, begint met een loop met de lyrics "Beat, beat this is". Na enkele seconden krijgen we een leuk deuntje te horen die me een beetje doet denken aan old-skool rapliedjes. Het nummer is duidelijker gevarieerde in zijn tonen en bassbeats dan Bravo. Het nummer is goed te verteren en gaat niet gaan vervelen, wat ik toch wel had met het voorgaande nummer.

Volgende nummer is Funky Dandy. Het begint met een zeer simpele beat maar wordt minitieus mooi opgebouwd. Ook hier is duidelijk oog gehouden voor detail. Het nummer geeft je al snel mee en is toch wel een van de meer dansvloer-gerichte nummers op het album. Ook de tekst blijft snel in je hoofd hangen: "Hey You, Funky Dandy, who are you? Everybody here is looking at you". Toch ben ik van mening dat de vocals, ook in voorgaande nummers, iets beter konden uitgewerkt worden waardoor het nummer toch nog iets pittiger kan worden.

Coming up next is Yougo. Geen idee wat het betekend, maar de eerste deuntjes doen me denken aan een classy house-nummer. Ook hier krijgen we eventje een soortgelijk leuk old-skool rapdeuntje zoals in The Bronx. Het nummer is minimalister dan wat ik al op het album te horen kreeg, maar is toch wel goed te pruimen. Het verveelt niet omdat ze ook hier het nummer doorgaans blijven variëren.

Komodo is het negende nummer van het album en wordt gestart met een elektronische gitaar. Ook hier wordt het nummer tot in de puntjes mooi uitgewerkt en krijgen we een leuke opbouw. De climax is een klein beetje teleurstellend achter de opbouw ernaar toe, maar ook hier herpakt het nummer zich direct op. Als het nummer drie minuten ver is, krijgen we een scherp (wat niet veel voorkomt) maar aanstekend geluid te horen. Zoals we ondertussen gewoon zijn, blijft dit nummer je aanspreken omdat ze je niet bestoken met voortdurend hetzelfde geluid.

Parasouls is toch weer eventjes meer het mes op de keel dan de drie à vier voorgaande nummers. Daarmee bedoel ik dat het nummer duidelijk meer pit heeft, mede door het feit dat we ook hier weer vocals krijgen. Het is ook de eerste keer op het album dat we een vrouwelijke stem te horen krijgen. Het nummer wordt na een grote twee minuten een stukje hoger opgebouwd en we krijgen toch wel één van de beste climaxen die ik tot nu toe gehoord heb op dit album. Het nummer verandert hoe langer hoe meer in een dansplaat maar wordt wel erg kort afgesloten.

Dunno is het voorlaatste nummer en begint toch wel erg vrolijk. Ook hier krijgen we hogere tonen en een elektrische gitaar. De vocals zijn ook veel uitgebreider dan in de voorgaande nummers en beperkt zich niet tot één enkele zin. Dit nummer kan je toch wel zien als een buitenbeentje op dit album; De beats zijn van een heel ander genre en de tonen liggen over het algemeen veel hoger waardoor je een meer 'happier' gevoel krijgt. Ook de elektrische gitaar komt voortdurend terug in het nummer. Het is duidelijk dat ze hiermee iets experimentelers wouden proberen en dit is dan ook wel aardig gelukt. Misschien mocht het nummer wel tussen Yougo en Komodo staan op de tracklist, wat de luisteraar toch wel iets meer zou meenemen.

Qwistax lijkt te beginnen als een typische afsluiter. Dit wil ik zeker niet laten negatief overkomen; Een aangrijpende beat die je meesleurt van seconde één en die minitieus uitgewerkt werd. Opnieuw krijgen we een quasi perfecte inloop gepresenteerd die ook wel een mooie climax als gevolg kent. Toch is het nummer in geluid iets kalmer dan we gewoon zijn. Op het laatste van het nummer krijgen we nog een toespraak in het Spaans.

Totaal onverwacht krijgen we nog een dertiende nummer die met de leuke uitspraak "Hey, You want another? You got..!" begint. Het nummer Home 0207 is oorspronkelijk van Plastic Operator. Het nummer begint erg simplistisch en er worden vocals gebruikt die op die manier gemixt worden waardoor je er eigenlijk niets van begrijpt. Na een grote minuut schiet het nummer in actie en krijgen we echt een portie actie gepresenteerd. Een strakke beat, een leuk ritme en opnieuw deze goddelijke variatie die ze in iedere nummer gepompt hebben. Enkel de vocals komen een beetje saai en vervelend over en misschien werden deze in dit nummer dan weggelaten. Een leuke en onvoorziene extra omdat hij niet op de tracklist staat...